Dzień był o zwyczajnych rzeczach. Pomagałem mamie sortować dary, poszedłem z tatą do sklepu z narzędziami. Przy obiedzie śmialiśmy się z jakiegoś głupiego starego żartu. To był dobry dzień, dzień, który leczył.

Ale potem wzięłam prysznic, żeby zmyć kurz, i moja ręka przesunęła się po brzuchu. I nie myślałam już o rodzinie ani o odbudowie. Myślałam o tym, jak czują się męskie dłonie, kiedy są władcze. O tym, jak brzmi niski, gardłowy jęk, stłumiony w twojej szyi. Wyobrażałam sobie, jak jestem pochylona nad umywalką, moje odbicie we mgle, piersi przyciśnięte do zimnego blatu. Myślałam o grubym kutasie wsuwającym się w mój tyłek – nie w cipkę, tym razem w tyłek – powoli, paląco, tak cholernie wypełniającym, że aż bym się rozszlochała. Doszłam tak mocno, że nogi mi drżały, gryząc się w ramię, żeby nie wydać dźwięku.

Najgorsze nie jest to wyobrażenie. Najgorsze jest to, że w nim twarz zawsze jest jego. A kiedy doszłam, nie płakałam. Po prostu stałam pod wodą i czułam się bardziej pusta niż dom, który straciliśmy. Pożar zabrał nam dom, ale to… to uczucie drąży we mnie inny rodzaj pustki. Takiej, która zdaje się tylko pogłębiać.