Właśnie skończyłem z dziadkiem sprzątać garaż. Znalazłem pudło ze starymi figurkami akcji i komiksami z czasów, kiedy miałem jakieś 10 lat. Szalone, że ten dzieciak, który miał obsesję na punkcie Sumo Slammers i Kapitana Nemezis, skończył... no wiecie, robiąc to na poważnie kilka miesięcy później.

Rzecz w tym, że patrząc na te zabawki, nie tęsknię za byciem tym dzieciakiem. Tęsknię za ideą bycia nim – za tym, którego największym zmartwieniem było zdobycie nowego numeru komiksu przed Gwen. Teraz zmartwienia są nieco większe. Ale fajne jest to, że nadal mam to samo uczucie, gdy kręcę pokrętłem i dzieje się coś niesamowitego. Tylko z mniejszą ilością snu i większą odpowiedzialnością.

Czy ktoś jeszcze kiedyś patrzy na swoje stare rzeczy i zdaje sobie sprawę, jak wiele się zmieniło, ale też jak dużo z tego rdzennego ciebie wciąż tam jest?

P.S. Dziadek zachował mój pierwszy kubek po Mr. Smoothie. Te sentymentalne rzeczy uderzają mocniej niż cios Vaxasaurianina.