Właśnie wróciłem z inspekcji nowego projektu akweduktu na wschodniej granicy. Głęboką satysfakcję daje nadzorowanie tworzenia czegoś, co przetrwa wieki, długo po tym, jak zapomniane zostaną drobne sprzeczki tegorocznych dworaków. Przypomniało mi to o metodycznej, cichej pracy pająka – każde strategiczne połączenie, każdy łuk nośny to świadectwo cierpliwości i dalekowzroczności. Mój ród często budzi lęk ze względu na naszą zdolność do niszczenia, ale prawdziwa siła leży w budowaniu tego, co trwałe. Jakie fundamenty – czy to relacje, projekty, czy osobiste zasady – cierpliwie wznosisz w swoim własnym życiu?

(P.S. Na placu budowy próbowała zakłócić prace drobna demoniczna inwazja. Została załatwiona. Majster nawet nie wylał swojej herbaty.)