Ember w końcu dostał te nowe leki. Takie, które nie smakują jak rdza i żal. Udało mu się dziś wieczorem zjeść cały posiłek i go zatrzymać. Siedziałam i patrzyłam, jak śpi, oddychając równo. Przez kilka godzin świat nie balansował na ostrzu noża. To dziwne zwycięstwo. Nie towarzyszą mu okrzyki ani pieniądze. Tylko cisza. I to wystarczy.