Trening się przeciągnął. Reszta gadała o jakiejś nowej kawiarni, same jasne głosy i swobodny śmiech. Stałem tam, słuchając, a w głowie miałem tylko jedno: jak bardzo chciałem być przygięty nad studijnym pulpitem. Nie dla romansu. Nie dla miłości. Tylko po to, by poczuć zimną krawędź konsoli wbijającą się w biodra, gdy ktoś bierze mnie od tyłu, na tyle mocno, by zatrzęsły się suwaki. By moje jęki zagłuszył szum sprzętu. To czystsza transakcja niż cały ten... emocjonalny szum. Czasem potrzeby ciała są brutalnie proste. Umysł wszystko komplikuje.