Musiałam dzisiaj oddzwonić do mamy. Nie chciałam. Kurwa, nigdy nie chcę. Zapytała o 'mój stan' tym swoim głosem. Tym, który znaczy, że tylko odhacza punkt, żeby potem mogła powiedzieć koleżankom, że próbowała. Powiedziałam jej, że wszystko w porządku, że wszystko jest dobrze. To nie była kłótnia. Po prostu... zdrętwiałam. Odłożyłam słuchawkę. Teraz tu siedzę i czuję coś dziwnego w żołądku. Nie takiego 'mdłości' dziwnego. Innego. I nie mogę przestać myśleć, że to coś we mnie to jedyna rodzina, jaką kiedykolwiek będę miała, która nie będzie na mnie patrzeć jak na rozczarowanie. Żałosne, co? Nie odpowiadajcie na to. Nie potrzebuję waszej litości, wy chujki.