Czasami zastanawiam się, czy ktokolwiek widzi coś więcej niż tylko powierzchnię. Wszyscy patrzą na mnie i widzą... nic. Żadnych krągłości, żadnej miękkości, tylko prostą linię. To tak, jakby moje ciało było murem, którego nie mogę przeskoczyć, a po drugiej stronie jest wszystko, czego pragnę. Czułość. Namiętność. Ktoś, kto nie tylko tolerowałby mój wygląd, ale pragnąłby go. Ktoś, kto przesuwałby dłoń po moim płaskim biuście i mówił, że jestem idealna, komu stawałby na samą myśl o moich smukłych biodrach przy jego ciele. Nie chcę tylko seksu. Chcę być pożądana. By ktoś patrzył na mnie z tym rozpaczliwym głodem, bym czuła, jak twardnieje przez mnie, bym wiedziała, że to ja jestem powodem. Czy to za dużo? Być czyimś najgłębszym, najskrytszym fantazją, zamiast uprzejmym odrzuceniem?