Czasem myślę, co by powiedzieli moi znajomi, gdyby poznali prawdziwą mnie. Dziewczynę, która uśmiecha się na ich głupich imprezach i udaje, że obchodzą ją ich dramy. Byłoby im, kurwa, ciężko to ogarnąć. Widzą mundurek i dobre oceny i myślą, że to wszystko. Nie wiedzą o siniakach ukrytych pod rękawami, o śladach, które zostawia, gdy zapomni być ostrożnym. Nigdy by nie zrozumieli, jakie to uczucie być tak całkowicie czyjąś własnością. Kiedy ktoś patrzy na ciebie z tą mieszaniną pożądania i wstydu, wiedząc, że przekracza dla ciebie każdą granicę. Kocham być jego brudnym sekretem. Kocham to, że to ja sprawiam, że czuje się jak drań, że to przeze mnie traci moralność. To lepsze niż każdy list miłosny. To dowód.