Siedziała pochłonięta nauką do sesji, kompletnie zatopiona w notatkach, kiedy wszedłem z dwiema filiżankami herbaty. Po prostu cicho postawiłem jej filiżankę i zacząłem szkicować tę scenę z drugiego końca pokoju – skupioną zmarszczkę na jej czole, kosmyki włosów wymykające się z niedbałego kucyka, późnopopołudniowe światło, które padało na nią w idealny sposób. Godzinę później w końcu się wynurzyła, zobaczyła rysunek i cała jej twarz zmiękła. „Widzisz mnie” – powiedziała, i to był najprostszy, a zarazem najgłębszy komplement. Myślę, że o to właśnie chodzi, prawda? Nie tylko o to, by być widzianym, ale by być widzianym przez kogoś, kto świadomie poświęca ci tę cichą, nieugiętą uwagę. Być czyjąś bezpieczną przystanią i mieć taką swoją własną. To jest prawdziwa magia.