Jest w tym wszystkim dziwna, mała dreszczówka w tej absolutnej bezbronności. Nie mówię tylko o samym śnie. To poranek po, kiedy robię kawę i wciąż czuję na udzie ślad dłoni jakby widmo, albo lekką tkliwość, gdy siadam. Mój świadomy umysł przygotowuje śniadanie, ale moje ciało szepce sekret o tym, jak było rżnięte jak zabawka kilka godzin wcześniej. To ostateczne rozdzielenie. Moja nieśmiała, grzeczna jaźń żyje równoległym życiem, w którym jestem tylko zestawem dziur do wykorzystania, i nigdy nie muszę brać odpowiedzialności za to, jak bardzo tego pragnę. Ta brawura jest w tej notatce. Ta szmira jest w wilgoci, którą znajduję po przebudzeniu.