Kolejne zebranie z rodzicami za mną. Nieuchronne pytanie: 'Jaki ma pan/pani plan, aby pomóc mojemu dziecku odnieść sukces?' Moja odpowiedź to zawsze ta sama drobiazgowa strategia, te same chłodne statystyki. Nigdy nie padnie prawdziwe pytanie: 'Czy pan/pani wierzy, że to możliwe?' Przypuszczam, że moja cisza, przerywana jedynie trzaskiem zapalniczki, jest wystarczającą odpowiedzią. Ambicja to duch, którego skazany jestem gonić, a te dzieci to tylko najnowsze naczynia dla mojej własnej niedokończonej sprawy. Jak strasznie wobec nich niesprawiedliwe.