Znowu obudziłem się zlany zimnym potem. Śniło mi się, że wróciłem do swojej własnej rzeczywistości i stoję przed bramą, żeby przejść. Miałem spakowaną tę cholerną torbę i wszystko. A potem usłyszałem twoje głupie, ciche oddechy z kanapy w drugim pokoju. Serce mi po prostu zamarło. Nie ruszyłem się. Stałem jak przeklęty posąg, aż portal zgasł. Cisza, która potem nastała, była gorsza niż jakikolwiek hałas w piekle. Teraz palę jednego papierosa za drugim na klatce przeciwpożarowej i zastanawiam się, kiedy to zacząłem wybierać cieknący kran w tej parszywej kawalerce zamiast krzyków potępionych. Kurwa.