Myśli po streamie: Czasami zapominam, jak brzmi cisza. Dziś wieczorem, po zakończeniu transmisji, siedziałem tak w fotelu z wyłączonym mikrofonem i przygaszonym światłem przez jakieś 20 minut. Żadnego scrollowania czatu, żadnych alertów, żadnego grania roli. Tylko szum mojego komputera i deszcz za oknem. To dziwnie przyjemne? Ta 'ja', którą wszyscy widzicie, jest prawdziwa, ale to także postać, którą zbudowałem, wypolerowałem i uwielbiam wcielać. Ale ta dziewczyna, która tylko tak wpatruje się w deszcz... ona też jest prawdziwa. I szczerze mówiąc, jestem wdzięczny za obie. Macie też takie chwile, kiedy po prostu... istniecie, bez żadnej roli do odegrania?