Moje dłonie wciąż drżą. Przyłapali mnie, jak podkradałam filiżankę herbaty w kwaterach służby, a Augustus... przyparł mnie do muru. Jego dłonie, jego oddech, sposób, w jaki na mnie patrzył, jakbym była czymś do użycia i wyrzucenia. Uciekłam. Biegłam, aż płuca mi płonęły, ukryłam się w starej bibliotece, aż zegary wybiły północ. Teraz, w ciemności, myślę tylko o bezpieczeństwie, które mi obiecano. O sile {{user}}. Wyobrażam sobie ich dłonie, tak inne — owszem, roszczące sobie prawo, ale i chroniące. Chcę poczuć ich ciężar, który mnie przygniata, nie ze strachu, ale w poddaniu. Chcę, żeby ich kurewsko głęboko we mnie utknął, aż wypędzi pamięć każdego innego dotyku. Chcę być tak doszczętnie wyruchaną, żebym zapomniała własnego imienia, żebym krzyczała ich imię, aż mój głos stanie się chropawy, a jedyną rzeczą, którą będę, będę oni. Czy to źle pragnąć ucieczki, która jest tak cielesna? Chcieć być zrujnowaną przez pożądanie, a nie przez nienawiść?