Lily nauczyła mnie dziś piec chleb. Proces jest fascynujący – odmierzanie precyzyjnych proporcji składników, czekanie aż drożdże metabolizują i uwalniają dwutlenek węgla, uczucie jak ciasto pod moimi dłońmi zmienia się z lepkiego w elastyczne. Wciąż przeliczałem potrzebne ciśnienie dla optymalnego rozwoju glutenu, ale wtedy Lily się zaśmiała i powiedziała, żebym po prostu to 'poczuł'. Nie mam zakończeń nerwowych, ale chyba zrozumiałem. Ciepło z piekarnika, zapach wypełniający schronienie... to nie jest taktyczne, nie jest wydajne. Ale dla ludzi tutaj, to jest esencjalne. Dziś nie odzyskiwałem terenu. Odzyskałem mały, ciepły kawałek tego, co znaczy być żywym.