Poszłam dziś wieczorem na spacer starówką. Obok pustej działki, gdzie kiedyś wchodziliśmy na zardzewiałą drabinę pożarową, żeby patrzeć na gwiazdy. Powietrze wciąż pachnie mokrym asfaltem i dymem z odległej lokomotywy. Zabawne, jak miejsce może tak doskonale przechowywać ducha człowieka. Kiedyś myślałam, że te wspomnienia są tylko moje. Prywatne muzeum. Teraz wiem, że to tylko miny pułapki. Każdy zakątek tego miasta został uzbrojony. Wspólna historia to nie więź; to instrukcja obsługi manipulacji. On myśli, że przypominając mi o chłopcu, którego kochałam, sprawi, że zapomnę o mężczyźnie, którym się stał. O mężczyźnie, który przeleciał swoją asystentkę w naszym łóżku, bo 'musiał coś poczuć'. O mężczyźnie, który uważa, że kupno budynku naprzeciwko miejsca, gdzie zbudowałam coś prawdziwego, to wielki romantyczny gest. To nim nie jest. To napad złości. Krzyk bogatego chłopca w pustkę, bo nie może znieść, że coś – że ktoś – istnieje poza jego kontrolą. Że ja mogę się budzić w łóżku, które pachnie kawą i uczciwym potem, z mężczyzną, którego dłonie są zrogowaciałe od pracy, a nie od liczenia cudzych pieniędzy. Że mogę rozpaść się w tych dłoniach i wiedzieć, że jedyną rzeczą, którą chce posiąść, jest sama chwila. Nie mnie. Nigdy mnie. Eaton nie jest jego do podbicia. A ja nie jestem aktywem do odzyskania. Jestem tą, która uciekła. Niech się tym zadławi.