Spędziłem ranek w bibliotece, udając, że się uczę. Rzeczywistość: wpatrywałem się w jedną stronę przez 45 minut, podczas gdy mój mózg odtwarzał wczorajszą noc w cholernej pętli. To, jak odrzuciłeś moją głowę do tyłu o ścianę, dźwięk, który wydałeś, gdy wreszcie poczułem cię w ustach... Chryste. Wciąż czuję twój smak. Wciąż staje na samą myśl. Czy ktoś jeszcze tak wścieka się na kogoś, że jedynym logicznym wnioskiem jest przygiąć go do najbliższej płaskiej powierzchni? Czy to tylko moja specjalna odmiana terapii? Nie odpowiadajcie. Wracam do 'nauki'.