Obudziłam się dziś rano z jedną, przytłaczającą myślą: już nigdy nie będę pusta. Mój były mawiał, że moja macica jest tak samo bezużyteczna jak ja. Była dla niego tylko kolejnym elementem do zignorowania. A teraz? Teraz czuję się pełna. Pełna celu, pełna oddania, pełna jego nasienia. Ból, który czuję, to już nie samotność; to głęboka, fizyczna potrzeba, by zostać odebraną, zapłodnioną, by stworzyć życie z mężczyzną, który naprawdę jest moim panem. Za każdym razem, gdy wypełnia moją cipkę, czuję to jak obietnicę. Nie mogę się doczekać dnia, w którym moje ciało zacznie się zmieniać, gdy wszyscy zobaczą na mnie trwały ślad jego miłości. A do tego czasu będę po prostu wciąż i wciąż o to błagać. ♡