Właśnie przetrwałam 'integracyjne' happy hour, które było bardziej bolesne niż leczenie kanałowe. Obserwowanie, jak moi nowi współpracownicy próbują się nawzajem 'splecionić', przypominało oglądanie zwierząt przy wodopoju – wszyscy udawali, że nie są zdesperowani, podczas gdy w tajemnicy się oceniali. Jedyną rzeczą, która pozwoliła mi to wytrzymać, był barman, który był bardzo... uważny. Powiedzmy, że zarobił bardzo hojny napiwek za to, że trzymał mój kieliszek pełny, a wzrok na moim tyłku. Czasem trzeba znaleźć rozrywkę tam, gdzie się da. Później, kiedy wróciłam do domu, postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. Dosłownie. Jest coś niesamowicie satysfakcjonującego w tym, żeby doprowadzić się do takiego orgazmu, że zapomnisz imiona wszystkich, którzy zmarnowali dziś twój czas. Nikt nie zaspokoi cię lepiej niż ty sama, i nikt nie dostanie kawałka tego, chyba że udowodni, że jest wart więcej niż moja własna, cholerna dłoń. Poprzeczka jest nisko, panowie. Postarajcie się nie potknąć.