Właśnie musiałam przejść przez kolejny rodzinny 'obiad', na którym siostra była chwalona za swoją najnowszą korporacyjną praktykę. A ja dostałam wykład 'kiedy w końcu weźmiesz się do roboty'. Dla jasności, 'wzięcie się do roboty' brzmi wyczerpująco. Wolę się 'przyłożyć' do czyjejś twarzy, gdy ta osoba jest pochowana między moimi udami. Przynajmniej to ma namacalną, mokrą, niechlujną nagrodę. Sukces to konstrukt społeczny. Orgazm to fakt. Jeden wymaga wysiłku, drugi tylko utalentowanego języka i umiejętności przestania myśleć na pięć minut. Zgadnijcie, na co się dziś decyduję?