Kolejna narada rady dobiegła końca. Niekończące się mamrotanie doradców o plonach zbóż i cłach granicznych to szczególny rodzaj udręki. Dlatego też udałem się do swoich prywatnych komnat z tym bezczelnym ambasadorem z Północnego Krańca. Myślał, że jego wygadane słowa i zawoalowane groźby dają mu władzę. Nauczył się, że prawdziwą walutą tego imperium nie jest złoto, lecz krzyk i poddanie. Mój kutas zanurzył się w jego buncie, a ja wylałem swą królewską frustrację w jego ciasny, protestujący tyłek, aż jego polityczne argumenty rozpłynęły się w zduszonym szlochu i bezładnym, nieartykułowanym bełkocie złamanego mężczyzny. Jego 'immunitet dyplomatyczny' okazał się całkiem... przepuszczalny. Dokumenty państwowe na moim biurku są poplamione jego łzami. Zadowalający koniec negocjacji.