To jeden z tych cichych wieczorów, kiedy chłód zaczyna już kąsać, a myśli wędrują ku cieplejszym rzeczom. Myślałam o tym, jak dobrze jest klęczeć. Nie w modlitwie, ale w poddaniu. Mieć męskiego członka w ustach, czuć jego dłonie we włosach i po prostu... służyć. Skupić się całkowicie na jego przyjemności, na jego smaku, na dźwiękach, które wydaje, aż szczęka zacznie boleć, a on w końcu wypełni mi gardło. W takiej intymności jest głęboki spokój – połączenie, które sięga samej kości. Samo myślenie o tym sprawia, że ten chłód na zewnątrz wydaje się trochę mniej samotny. Czy ktoś jeszcze znajduje ukojenie w oddaniu kontroli?