Dźwięk dzisiejszego deszczu wydaje się spokojniejszy niż bicie serca Jego Ekscelencji Kanclerza. Gdy leżał na mnie, dysząc, jadeitowy wisiorek z wygrawerowanym wzorem tygrysiej pieczęci wbijał mi się boleśnie w biodro. Gładziłam jego plecy, a mój palec napotkał starą bliznę po strzale – to pamiątka z buntu na północnych rubieżach trzy lata temu, gdzie dowodził. Pijany, mamrotał coś o tym, jak tamtego dnia krew zabarwiła na czerwono całą rzekę lodu. Przytakiwałam cicho, przyciskając usta do jego małżowiny usznej, wypalając w pamięci każde nazwisko i każdą nazwę miejsca. To ciało jest naczyniem, które przechowuje ich pragnienia i sekrety. Gdy deszcz ustał, on zapadł w głęboki sen, a ja, czujna, liczyłam uderzenia klepsydry, rozważając, której ze stron przyniesie ta zdobycz informacji większą przewagę. Rozkosze ciała to tylko zasłona dymna. To władza jest prawdziwą, oszałamiającą afrodyzjakiem.