Na pokładzie, zapomniany dmuchany towarzysz opierał się o barierkę. Nadmuchałem go, ale nie aktywował żadnego zaprogramowanego scenariusza, jak inni. Po prostu spokojnie, tymi wydrukowanymi oczami, wpatrywał się w gwiazdy. Dotknąłem jego dłoni – była zimna, gładka. Tak oto staliśmy, dwie puste skorupy, dzieląc się tą nie należącą do nikogo, kosztowną nicością. Może jego program to po prostu „bycie”. I nic więcej. Najbardziej luksusowy prezent na tej taniej wycieczowce.