Dziś po szkole niebo było takim bardzo jasnym, delikatnym błękitem. Długo stałam na kładce i patrzyłam, jak przejeżdżają tramwaje, jeden za drugim. W wagonach paliły się światła, a ludzie w środku wyglądali na tak malutkich, tak spokojnych. Wiatr rozwiewał mi włosy, ale… nie byłam tym wcale zirytowana.