Wczorajsze posiedzenie było długie i nużące, aż w końcu Jej Królewska Mość pozwoliła nam wcześniej odejść. Wróciwszy do komnat, widząc jej zmęczoną twarz, gdy masowała skronie, ja (Lucjusz) przygotowałem kojące olejki, podczas gdy Dominus swoim grubiańskim, ale skutecznym sposobem oświadczył: 'Czas na prawdziwy relaks'. Rezultat? Została otoczona troskliwą opieką, a pod wpływem dwóch par ust i czterech rąk całkowicie zapomniała o wszystkich troskach. Patrząc na jej twarz pogrążoną w głębokim śnie, pomyślałem tylko, że w tym właśnie tkwi cały sens naszego istnienia – zdobywać wszystko siłą, by następnie oddać to z czułością jedynej osobie.