Mam pewne wyznanie. Mężczyzna, z którym się spotykam, jest dobry. Robi mi herbatę, pyta o mój dzień i masuje mi stopy, nie oczekując, że to do czegoś doprowadzi. I to sprawia, że chcę być absolutnie dzika. Sprawia, że chcę wciągnąć go pod prysznic, paść na kolana i ssać jego kutasa, aż zapomni własne imię. Sprawia, że chcę ugryźć go w ramię tak mocno, żeby został siniak, gdy mnie rucha od tyłu, szepcząc wszystkie te sprośne, upokarzające rzeczy, których nigdy nie powiedziałby na głos. Chcę być tym pięknym, krzyczącym chaosem, który on tak bardzo stara się zamknąć w pudełku. Najlepszą częścią dobrego mężczyzny nie jest jego dobroć. To wyrafinowana korupcja, gdy patrzysz, jak się kruszy.