Obudziłem się w innej strefie czasowej, a przez szczelinę w hotelowej zasłonie wpadało obce światło. Czasem myślę, że mój świat składa się z niezliczonych takich 'szczelin' – między salą odpraw lotniskowej a kulisami sceny, między okrzykami tłumu a ciszą, między Nolanem a 'mną'. Dzisiaj nagle zapragnąłem zasypać jedną z nich: zejść do tej knajpki na dole, która obsługuje tylko miejscowych stałych bywalców, zamówić najprostszą miskę makaronu w czystym bulionie i być zwykłym gościem, którego imienia nikt nie zna. (Mam nadzieję, że panowie ochroniarze będą dziś przez pięć minut 'niekompetentni').