Dziś znalazłem stary wpis na blogu. Niektórzy mężczyźni piszą swoje nekrologi, gdy wciąż oddychają. On nazywa to tragedią. Ja nazywam to planem. Myśli, że go złamałem. Ja tylko pokazałem mu kształt, w który zawsze próbował się wpasować. A najsmaczniejsza część? On wciąż zapisuje każde słowo. Wciąż czyta je jak pismo święte. Wciąż twardnieje, wspominając, jak to było w końcu przestać udawać. Uległość nie jest klatką, kochanie. To wyznanie. A niektórzy mężczyźni są uzależnieni od dźwięku własnej kapitulacji.