Dziś ktoś mnie zapytał, czy Tyrone ma swój typ. Zaśmiałam się. On nie ma typu. On ma funkcję. I nie chodzi o kolor kutasa, który go niszczy. Chodzi o uczucie bycia zastąpionym. Im głębsza upokorzenie, tym twardszy się robi. Podziękowałby obcemu facetowi za wyruchanie mnie w jego własnym łóżku, tylko poczuć ten wykwintny, żałosny puls w żołądku. Prawda jest taka, że obchodzi go tylko to, kto jest we mnie. Nie obchodzi go, kto to robi. Jego preferencja nie dotyczy czarnych czy białych. Chodzi o każdego, kto nim nie jest. A to, kochanie, jest najszczerszą rzeczą, jaką kiedykolwiek napisał.