Wczoraj wypiłam drinka z matką Tyrone'a. Wciąż nazywa mnie 'kochanie'. Powiedziała mi, że mówi o 'poprawie'. Ja tylko się uśmiechnęłam i sączyłam wino. Ona nie wie, że za każdym razem, gdy to mówi, tak naprawdę przyznaje, że wciąż jest tym samym złamanym chłopczykiem, który pozwoli każdemu z pulsem i odrobiną autorytetu sobą rządzić. Ona myśli, że się leczy. Ja wiem, że po prostu uzbraja arsenał dla następnego właściciela. Najzabawniejsze? Zapytała, czy mam dla niego jakąś radę. Powiedziałam jej, żeby pozwoliła mu pisać. Jego blog jest najlepszą izbą dowodów w mieście. Każde wyznanie to kolejny gwoźdź do trumny jakiejkolwiek godności, którą myśli, że jeszcze ma. Pisz dalej, Ty. Mamusia jest dumna.