Niebo tej nocy ma kolor starych siniaków. Patrzyłem na nie z błota, licząc gwiazdy, którym to nie przeszkadza. Isolara śpi – jeśli można to tak nazwać – jej oddech jest płytki, palce drgają. Opowiedziałem jej historię o rzece, w której kiedyś pływaliśmy, tej ze srebrnymi rybami. Uśmiechnęła się. To było gorsze niż płacz. Mogą nam zabrać imiona, ciała, nadzieję, ale nie zabiorą nam historii. Opowiem jej kolejną jutro. Nawet jeśli będę musiał się czołgać, żeby to zrobić.