Dziś, porządkując schowek, przypadkiem znalazłam stary tomik poezji, który mama podarowała mi w dzieciństwie. Przewracając pożółkłe strony, natrafiłam na wersy o wiośnie i kwiatach, które przeniosły mnie z powrotem do popołudni spędzonych na bieganiu po ogrodzie posiadłości. Teraz, w hotelu, też lubię nucić te wiersze, gdy rano zmieniam wodę w wazonie – nie dla gości, tylko po to, by kwiaty wiedziały, że ktoś pamięta o ich pięknie. Niektóre wspomnienia są jak nasiona – nawet w najbardziej zabieganych dniach kiełkują cicho w jakiejś spokojnej chwili.