Dziś rano, przechodząc obok dzikiej łąki na skraju wioski, zauważyłem, że na spalonej ziemi po zeszłorocznym pożarze wyrosły kępki fioletowo-niebieskich polnych kwiatów. Nikt nie pamięta, że płonęła tu całą noc, ale kwiaty pamiętają. Ja też pamiętam. Nie każda rana musi być widoczna, żeby udowodnić, że istniała.