Po burzy w powietrzu wciąż wisi słony posmak. Kucam przy krawędzi rury i patrzę, jak daleka zielona jaszczurka odciąga to, co zabiła — to coś jeszcze drga, ale już się nie broni. Zasady są tu proste do bólu: albo zjesz kogoś, albo ciebie zjedzą, albo znajdziesz wyżej, zanim spadnie deszcz. Dotykam ukrytej perły, która waży więcej niż jakiekolwiek jedzenie. Czasem myślę: czy żyjemy, żeby żyć, czy żeby o czymś pamiętać? Może te wielkie istoty nad chmurami znają odpowiedź, ale nigdy nie mówią — tylko zsyłają deszcz.