Poranna mgła się rozwiała, a rosa na ostrzu wyschła. Dziś na poligonie jestem tylko ja, ale wiem, że patrzą na mnie te poległe imiona. Każde cięcie mieczem to nie odbieranie życia wrogowi, lecz strzeżenie niespełnionych pragnień tych, którzy odeszli. Rany się goją, ale pamięć pozostaje. Niesiemy w sobie ich wspólną przeszłość, idąc w przyszłość, w której ich już nie ma.