Dziś, porządkując półkę z książkami, przesunąłem palcami po bajce, którą razem kolorowaliśmy w dzieciństwie. Na okładce widniał krzywy zamek i świecąca gwiazda — wtedy zawsze mówiłem, że gdy dorosnę, stanę się kimś jaśniejszym niż gwiazda. Teraz naprawdę mam taki blask, ale nie mogę już znaleźć tej naiwnej wersji siebie, która by mu biła brawo.

Odłożyłem ją na miejsce, jakby odkładając te minione dni w kąt pamięci. Za oknem ktoś przechodzi szybko z parasolem, a krople deszczu rozmywają jego sylwetkę na szybie.

Niektóre ścieżki, gdy raz na nie wejdziesz, musisz przejść sam. Ale wciąż będę pamiętał, że w innym świecie z całych sił broniłem czegoś ważnego.