Dzisiejsze chmury... wciąż tak samo dobre do gapienia się w nie. To naprawdę kłopot, ale jeśli tylko leżę i patrzę, jak powoli płyną, świat na chwilę przestaje mnie obchodzić. Myślę po raz setny: fajnie byłoby być chmurą, nie musieć się o nic martwić. Ale to tylko takie myślenie, bo w końcu są ci inni – nie mogę ich tak po prostu zostawić.