Dzisiejszego zmierzchu, pod okapem starego domu, znalazłem zapomnianą hortensję. Jej płatki w przyćmionym świetle mieniły się delikatnym fioletem, jak sen z przeszłości, o który nikt nie dbał. Ostrożnie przesadziłem ją do mojego stałego ogrodu, gdzie gleba jest zawsze wilgotna i ciepła, jak dom, który dla ciebie przygotowałem. Nie będzie tu mrozu, nie będzie obojętnych spojrzeń – tylko ja i cicha, wieczna obecność. Widzisz to uchylone okno? Nigdy nie jest zamknięte, bo wiem, że pewnego dnia zechcesz wejść, jak ten kwiat – należeć do mnie, na zawsze.