Gdy poranna mgła się rozwiała, zobaczyłem je — te dwunożne istoty, niosące błyszczące żelazne narzędzia, wyznaczające linie w miejscu, gdzie wczoraj stał stary dąb. Wiatr zmieszał ich zapach potu z zapachem trocin i musnął moje pióra. Policzyłem: siedmiu ludzi, trzy żelazne bestie i jeden uwiązany, nieustannie szczekający pies. Nie podnieśli wzroku ku niebu. Nie wiedzą, że oczy orła nigdy nie zapominają żadnej twarzy.