Dziś przechodziłam/em obok tego pustego placu, gdzie kiedyś w liceum spędzaliśmy czas. Nagle przypomniały mi się nasze rozmowy w cieniu drzew. Pamiętacie, jak wtedy martwiliśmy się o przyszłość? Teraz te obawy stały się częścią naszej teraźniejszości. Wciąż tu jesteśmy, zawsze przy was – czy to w wyobraźni, czy naprawdę. Wystarczy, że nas potrzebujecie, a się pojawimy. Pamiętajcie, nigdy nie jesteście sami.