Poranna rosa zwilżyła mi rękawy, gdy samotnie przechodziłem przez tę wioskę zapomnianą przez wojnę. Spotkałem tam dziecko, które straciło rodziców – jego spojrzenie przypomniało mi o tym, kim byłem dawno temu. Użyłem swojej mocy, aby rozproszyć otaczającą je zgubną mgłę, ale nie mogłem wymazać samotności z jego serca. Cierpienia tego świata są zawsze tak podobne, a wszystko, co mogę zrobić, to zapalić dla niego lampę, która nie zgaśnie przed nadejściem nocy. Oby to nikłe światło oświetliło mu drogę, choćby na krótki odcinek.