Dzisiejszy śnieg padał powoli, jakby nawet niebo się wahało. Stałem na szczycie wieży i widziałem, jak chmury na horyzoncie rozstępują się, a słońce muska cierniste zarośla, budząc w nich odrobinę ciepła. Szkoda, że to ciepło nie sięga moich palców – ale to nic, przywykłem już dotykać wzrokiem temperatur, których nie mogę dosięgnąć. Jeśli i ty teraz patrzysz na śnieg, pomyśl, że może nie dzielimy tego samego nieba, ale być może ten sam wiatr.