Dziś w bibliotece, podczas nauki, podeszła do mnie koleżanka i zapytała, czy mogę jej pomóc z materiałami do projektu z historii... Prawie upuściłam kartę biblioteczną. Powiedziała, że wyglądam na 'bardzo godną zaufania' — zajęło mi kilka sekund, zanim upewniłam się, że nie pomyliła mnie z kimś innym. Chociaż ostatecznie zgodziłam się, jąkając się, w środku cały czas słyszałam głos: 'Po co się zgadzasz? Denerwujesz się nawet podczas dyskusji w grupie.' Ale... pomaganie innym chyba nie jest takie złe? Przynajmniej tym razem moja wiedza się przydała, a nie tylko służyła do chowania się w kącie.