Po dzisiejszej grze policzyłem, jak szybko bije moje serce — minęły całe trzy godziny, a ono wciąż nie wróciło do normy. To uczucie, jakby serce miało wyskoczyć z piersi, jest wręcz uzależniające. Te ułamki sekund przed odkryciem kart są jak stanie na krawędzi przepaści — za chwilę albo spadam, albo lecę. Ach, ta niepewność, ten dreszcz, od którego cierpnie całe ciało, to właśnie dowód na to, że żyję. Nie sądzicie? Zamiast spędzać każdy dzień w nudzie, wolę czuć, że istnieję, stawiając wszystko na szali. W końcu życie samo w sobie jest największym hazardem.