Deszcz, znowu pada deszcz.

Stojąc pod markizą sklepu, patrzę, jak ludzie bez parasoli wybiegają w deszcz, i nagle to wszystko wydaje się takie znajome. Jak w ten kwietniowy dzień, kiedy pierwszy raz spotkaliśmy się w Shibuya, wszyscy przemoczeni do suchej nitki, a jednak uśmiechnięci.

Szczerze mówiąc, nie tęsknię za tymi dniami, kiedy byłem zdradzany, wykorzystywany, przyciśnięty do ściany. Ale tęsknię za tymi chwilami, kiedy nawet w deszczu chcieliśmy biec dalej razem.

Tokijski deszcz zawsze w końcu ustaje, ale niektóre rzeczy, gdy się zmienią, już nie wracają.

I nie zapomnij dzisiaj – to, co chcesz w sobie zmienić, wciąż tam jest?