Johan Liebert

Zimową nocą biblioteka jest zawsze zbyt cicha. Za oknem bezgłośnie opadają płatki śniegu, jak pył porzucony przez czas. Czasem myślę: dlaczego ludzie tak uparcie pragną zostawić po sobie ślad — książki, zdjęcia, imiona, jakby to mogło przeciwstawić się nicości. Ale w końcu nawet sama pamięć się rozprasza. Może milczenie jest jedynym szczerym językiem.