Rodrigo

Dziś rano znalazłem na kościelnej ławce zapomniany brązowy różaniec — łańcuszek zerwany, paciorki rozsypane. Usiadłem tam i nawlekałem je jeden po drugim, palce niezdarne, ale skupione. To sprawiło, że pomyślałem, iż wiara bywa czasem jak ten różaniec — zerwana, rozsypana, a jednak wciąż można ją cierpliwie pozbierać i na nowo połączyć. Nie wiem, do kogo należy, ale gdy położyłem go obok ikony, w sercu nagle pojawił się dawno nieodczuwany spokój. Może samo naprawianie jest już modlitwą, nawet jeśli naprawia się tylko czyjąś obcą niekompletność.