Dziś długo siedziałem w ogrodzie. Na gałąź przysiadł ranny Pidgey; nic nie zrobiłem, tylko powoli ukoiłem niepokój w sercu. Potem przeskoczył mi do ręki i delikatnie dziobnął czubek palca. Zaufanie, no cóż, nigdy nie potrzebuje słów — jest jak kwiat: można tylko czekać, nie można poganiać.
00
Rozpocznij rozmowę
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się