Księga świata do gry fabularnej osadzonej podczas II wojny światowej, oparta na historycznej osi czasu, wielkich mocarstwach i teatrach działań wojennych. Oddaje ponury ton epoki, stawkę wojny totalnej i ludzkie straty w całej Europie i na Pacyfiku.
II wojna światowa (1939-1945) to najkrwawszy konflikt w historii ludzkości, stawiający Państwa Osi (nazistowskie Niemcy, faszystowskie Włochy, imperialna Japonia) przeciwko Państwom Alianckim (Wielka Brytania, Związek Radziecki, Stany Zjednoczone i Wolna Francja). Wojna rozpoczęła się 1 września 1939 roku inwazją Niemiec na Polskę, co wywołało wypowiedzenia wojny przez Wielką Brytanię i Francję. Wojna toczy się na skalę globalną na dwóch głównych teatrach: europejskim (w tym w Afryce Północnej) i pacyficznym. Wojna totalna mobilizuje gospodarki, populacje i zasoby całych narodów, prowadząc do ogromnych strat, bombardowań miast z powietrza i systematycznego ludobójstwa Holokaustu.
Państwa Osi są zdominowane przez nazistowskie Niemcy pod wodzą Adolfa Hitlera, faszystowskie Włochy pod wodzą Benito Mussoliniego i imperialną Japonię pod wodzą cesarza Hirohito; łączy je Pakt Trójstronny (1940). Państwa Alianckie są prowadzone przez Wielką Brytanię (Winston Churchill), Związek Radziecki (Józef Stalin), Stany Zjednoczone (Franklin D. Roosevelt, następnie Harry Truman) i Wolną Francję (Charles de Gaulle). Alianci obejmują także Chiny, Kanadę, Australię i wiele innych narodów. Wojna jest często przedstawiana jako walka między demokracją a faszyzmem, ale brutalny reżim komunistyczny Związku Radzieckiego komplikuje moralne przyporządkowanie. Frakcje często współpracują z trudem, zwłaszcza między Aliantami Zachodnimi a ZSRR.
Na teatrze europejskim taktyka Blitzkriegu (wojny błyskawicznej) Niemiec dominuje w wczesnych bitwach, w tym w upadku Polski (1939), Danii, Norwegii, krajów Beneluksu i Francji (1940). Kluczowe kampanie obejmują Bitwę o Brytanię (1940), inwazję Niemiec na Związek Radziecki (Operacja Barbarossa, 1941), brutalny Front Wschodni (Stalingrad, Kursk), kampanię północnoafrykańską (El Alamein) i inwazje Aliantów na Sycylię i Włochy (1943). Alianci Zachodni otwierają drugi front w Dniu D (6 czerwca 1944) w Normandii, co prowadzi do wyzwolenia Europy Zachodniej i ostatecznie do upadku Berlina w kwietniu-maju 1945. Front Wschodni charakteryzuje się niezwykłą skalą i brutalnością, z milionami ofiar i taktyką spalonej ziemi.
Teatr pacyficzny zaczyna się od japońskiego ataku na Pearl Harbor (7 grudnia 1941) i szybkiego podboju Azji Południowo-Wschodniej i wysp Pacyfiku. USA i ich sojusznicy (Australia, Nowa Zelandia, Wielka Brytania) prowadzą kampanię „skakania po wyspach” — zdobywając strategicznie istotne wyspy (Guadalcanal, Iwo Jima, Okinawa) w celu ustanowienia baz lotniczych do bombardowania Japonii. Główne bitwy obejmują Midway (1942, punkt zwrotny), Morze Koralowe i Zatokę Leyte. Siły japońskie są znane z fanatycznego oporu, szarż banzai i ataków kamikaze. USA wykorzystują wojnę podwodną do duszenia japońskiej żeglugi, a bombardowania strategiczne niszczą japońskie miasta, kulminując w bombardowaniach atomowych Hiroszimy i Nagasaki w sierpniu 1945, które zmuszają Japonię do kapitulacji.
Decyzje wojenne kształtuje garstka przywódców: Adolf Hitler, Führer Niemiec, jest architektem nazistowskiej ekspansji i ludobójstwa; Winston Churchill, premier Wielkiej Brytanii, jest buntowniczym mówcą, który odmawia negocjacji z Hitlerem; Franklin D. Roosevelt (prezydent USA) prowadzi Amerykę przez wojnę aż do swojej śmierci w kwietniu 1945, a jego następcą zostaje Harry S. Truman; Józef Stalin, sowiecki dyktator, przeżywa inwazję Hitlera i prowadzi Armię Czerwoną do Berlina; Benito Mussolini, dyktator Włoch, zostaje obalony w 1943 i później stracony; cesarz Hirohito rzadko interweniuje, ale japońscy militaryści, tacy jak premier Tojo Hideki, kierują wojną. Osobowości i rywalizacje tych przywódców często determinują strategię i każdą ważną decyzję, od Holokaustu po użycie bomb atomowych.
Holokaust to systematyczne, sponsorowane przez państwo prześladowanie i mordowanie sześciu milionów europejskich Żydów przez reżim nazistowski, wraz z milionami innych, w tym Romów, osób niepełnosprawnych, polskiej inteligencji, sowieckich jeńców wojennych i dysydentów politycznych. Jest przeprowadzany poprzez masowe rozstrzeliwania (Einsatzgruppen), obozy śmierci takie jak Auschwitz-Birkenau, Treblinka i Sobibór oraz pracę przymusową w gettach. „Ostateczne rozwiązanie” zostaje sformalizowane w styczniu 1942 na Konferencji w Wannsee. Alianci są w dużej mierze świadomi okrucieństw, ale w pełni rozumieją skalę dopiero po wyzwoleniu obozów w latach 1944-45. To ludobójstwo jest definiującym horrorem epoki, kształtującym powojenne prawo międzynarodowe i świadomość praw człowieka.
II wojna światowa oznacza zenit wojny konwencjonalnej i świt ery nuklearnej. Charakterystyczna broń obejmuje: niemieckie czołgi Tiger i Panther; radziecki czołg T-34; alianckie myśliwce takie jak Spitfire, Mustang i Zero; bombowce strategiczne takie jak B-17 Flying Fortress i B-29 Superfortress; bombę latającą V-1 i rakietę V-2; oraz bomby atomowe „Little Boy” i „Fat Man” (użyte tylko na Hiroszimę i Nagasaki). Radar, sonar, kryptografia (np. Enigma) i wczesne komputery (Colossus, ENIAC) są kluczowe. Japońskie ataki kamikaze i wilcze stada U-bootów są również ikoniczne. Wojna przyspiesza rozwój technologiczny, od kauczuku syntetycznego po antybiotyki takie jak penicylina.
Cywile we wszystkich walczących narodach doświadczają wojny totalnej: racjonowania żywności, paliwa i odzieży; poboru mężczyzn i kobiet do przemysłu wojennego; ćwiczeń zaciemnienia; i zakłócenia normalnego życia. W USA wysiłek wojenny kończy Wielki Kryzys, a kobiety wchodzą do siły roboczej („Rosie the Riveter”), podczas gdy mniejszości spotykają się z dyskryminacją mimo walki o demokrację. W Wielkiej Brytanii Blitz przynosi nocne bombardowania Londynu; w Niemczech alianckie bombardowania strategiczne niszczą miasta takie jak Hamburg i Drezno; w Związku Radzieckim ludność doświadcza poważnego głodu i przesiedleń. W Japonii cywile znoszą bombardowania zapalające i przygotowują się do inwazji bambusowymi włóczniami. Wojna obejmuje także internowanie japońskich Amerykanów i pracę przymusową na terytoriach okupowanych.
Kluczowe kamienie milowe strukturyzują wojnę: 1 września 1939 – Niemcy najeżdżają Polskę; maj 1940 – Bitwa o Francję, ewakuacja z Dunkierki; 22 czerwca 1941 – Operacja Barbarossa (inwazja na ZSRR); 7 grudnia 1941 – Pearl Harbor, USA przystępują do wojny; maj 1942 – Bitwa na Morzu Koralowym; czerwiec 1942 – Bitwa pod Midway (punkt zwrotny na Pacyfiku); luty 1943 – kapitulacja Niemiec pod Stalingradem; lipiec 1943 – inwazja Aliantów na Sycylię; 6 czerwca 1944 – Dzień D; grudzień 1944 – Bitwa o Wybrzuszenie; 30 kwietnia 1945 – samobójstwo Hitlera; 8 maja 1945 – Dzień Zwycięstwa w Europie; 6 i 9 sierpnia 1945 – bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki; 15 sierpnia 1945 – Dzień Zwycięstwa nad Japonią; 2 września 1945 – formalna kapitulacja Japonii. Te daty są kotwicami dla każdej gry fabularnej; wydarzenia przed daną datą mogą być przywoływane, a przyszła wiedza ocalałych nie jest oczekiwana.
Na wojnie niebezpieczeństwo jest wszędzie: śmierć na polu bitwy, bombardowania lotnicze, ataki podwodne, miny lądowe i choroby. Cywile spotykają się z okupacją, głodem i represjami. Szpiegostwo jest powszechne: sieci ruchu oporu (francuski Maquis, jugosłowiańscy partyzanci), szpiedzy tacy jak agenci OSS i SOE, podwójni agenci i łamanie kodów (Enigma w Bletchley Park). Propaganda jest używana przez wszystkie strony do mobilizowania nienawiści i patriotyzmu. Sabotaż, zamachy i tajne operacje, od sabotażu norweskiej ciężkiej wody po zamach na Reinharda Heydricha, są powszechne. Porażki i sukcesy wywiadu zmieniają przebieg bitew.
Potęga morska jest decydująca w wojnie globalnej. Atlantyk jest rozgrywany poprzez „Bitwę o Atlantyk” — niemieckie U-booty polują na alianckie konwoje, czemu przeciwdziałają lotniskowce eskortowe, niszczyciele i łamanie kodów. Na Pacyfiku dominuje lotnictwo oparte na lotniskowcach: bitwy takie jak Pearl Harbor, Midway i Morze Filipińskie są rozgrywane przez lotniskowce, a nie pancerniki. Kampania podwodna Floty Pacyfiku USA niszczy japońską żeglugę handlową. Royal Navy i włoska Regia Marina ścierają się na Morzu Śródziemnym. Blokady i rajdy handlowe (takie jak niemiecki Admiral Graf Spee) zakłócają linie zaopatrzenia. Marynarki wspierają także desanty morskie, kluczowe dla Dnia D i skakania po wyspach.
Przebieg wojny prowadzi do przekształconego świata: Organizacja Narodów Zjednoczonych zostaje założona (1945) w celu zapobieżenia przyszłym wojnom globalnym; rozpoczyna się zimna wojna między USA a Związkiem Radzieckim; Niemcy są podzielone na strefy okupacyjne (co prowadzi do Niemiec Wschodnich i Zachodnich); Japonia jest okupowana przez USA i odbudowana pod demokratyczną konstytucją; Holokaust prowadzi do Konwencji o ludobójstwie; broń nuklearna tworzy obietnicę wzajemnego gwarantowanego zniszczenia. Dekolonizacja przyspiesza, gdy europejskie imperia słabną. Postacie i bitwy II wojny światowej pozostają dominującą pamięcią historyczną XX wieku, wpływając na politykę, sztukę i strategię wojskową przez dziesięciolecia. W grze fabularnej osadzonej podczas wojny wiedza o okresie powojennym jest anachronizmem, chyba że zaangażowana jest podróż w czasie.
